Ap isabelle
Zoals jullie ondertussen al weten, ben ik Isabelle. Mijn moeder en ik willen graag een voorbeeld zijn voor andere mensen die een dochtertje/zoontje met achondroplasie hebben. Of zelf achondroplasie hebben. De meeste mensen zitten gelijk allemaal aan aanpassingen te denken. Maar dat is helemaal niet nodig!! Want ik heb al heel me leven geen aanpassingen gehad, misschien wel hele kleine dingetjes.. Maar niet zo zeer aanpassingen. Wij verzonnen er gewoon van alles op. In het fotoboek aanpassingen, zie je een paar aanpassingen die ik vroeger gehad heb. Ik ben heel blij dat ik vroeger nooit aanpassingen gehad heb, want ik moet me ook bij andere weten te redden. Een paar jaar terug had ik het er heel moeilijk mee, dat ik AP had. Ik kon niet geloven dat ik klein bleef, oftewel niet zo groot zal worden als andere mensen. Ik heb toen heel veel met mijn moeder gepraat, maar ik wilde toen ook eens met een buitenstaander praten, en ben toen naar een psycholoog gegaan. Ik zit nu in het derde van het middelbaar en het gaat allemaal harstikke goed. Ik heb het heel erg naar me zin. Maar op het begin was het wel heel moeilijk om naar het middelbaar te gaan. Op de basisschool zijn het allemaal vertrouwde gezichten, en dan kom je op zo'n grote school met allemaal onbekende gezichten. Ze hebben nooit iets tegen mij gezegt op school over mijn lengte in ieder geval geen scheldwoorden. Ik heb toen ook in de schoolkrant gestaan met als titel "de kleinste brugklasser" (toen ik nog in de brugklas zat). Daar was onwijs goed op gereageerd. Ik heb hele lieve vrienden en vriendinnen die mij goed helpen. We fietsen elke dag samen naar school. Ik heb een aangepaste fiets met trapondersteuning, dat is heel handig want dan lijk het net of je geduwd word. Eerst vond ik de fiets maar niets. Maar toen ik er op ging fietsen, was het helemaal geweldig. Mijn moeder heeft de fiets gevonden op de Medicabeurs in Utrecht. Ik heb in januari 2005 in de Girlz! gestaan. Dat was helemaal geweldig.